Archiwa tagu: nnd

NND dla developerów

Jak zainstalować NND na dysku z innymi systemami tak, aby nie stracić ukochanego Windows XP 🙂 ani też pozostałych systemów, jeśli takowe mamy. Procedura jest nieco żmudna i raczej przeznaczona dla zaawansowanych.

1. Przygotowanie partycji
Użytkownicy Linuksa zapewne wiedzą jak przygotować partycję w swojej dystrybucji. Niektóre mają możliwości zmiany wielkości partycji bez utraty danych, jeśli zaś jest wolne miejsce można wykorzystać nawet tekstowy fdisk. Dla użytkowników Windows będzie to trudniejsze zadanie. Będą musieli wykorzystać zewnętrzny program np. Power Quest Partition Magic, bo ich system nie oferuje do takiej operacji żadnych narzędzi. Należy zrobić partycje o wielkości przynajmniej 700 MB (zakładając, że będzie to system w wersji developerskiej).
2. Uruchomienie instalatora
Komputer musi wystartować z CD. Dochodzimy do momentu logowania, jak przy instalacji standardowej. Nie należy jednak uruchamiać skryptu install_nnd. Wykonujemy kilka kolejnych czynności:
– montowanie dysku (np. mount /dev/hda1[2,5,6] /mnt/hd), w przypadku potrzebnych dodatkowych partycji należy zamontować je w odpowiednim miejscu już zamontowanego dysku.
– usunięcie katalogu /tmp (rm).
– założenie na zamontowanym dysku specjalnego katalogu tymczasowego (mkdir /mnt/hd/temp NIE /tmp).
– wykonanie tymczasowego linku do katalogu tymczasowego. Jest to potrzebne, ponieważ czasem instalowanie pakietów będzie wymagało zapisu na dysk, a katalog w ramdisku (już usunięty) był ograniczony. Wykonujemy to poleceniem:
ln -s /mnt/hd/temp /tmp.
3. Instalacja systemu
Wpisujemy polecenie:
pacman –config /etc/pacman.conf.cd -r /mnt/hd -Sy `cat /cdrom/nnd/lista-base.txt`

pacman –config /etc/pacman.conf.cd -r /mnt/hd -Sy `cat /cdrom/nnd/lista-base-2.txt`
i czekamy na zainstalowanie pakietów.

Teraz już podstawowa wersja (base) jest zainstalowana.

6. Utworzenie pliku /etc/fstab
Aby nasz system po rebootowaniu „wstał” prawidłowo, musimy jeszcze utworzyć plik fstab.
Powinien on mieć taką zawartość:

/dev/hda1    /    ext3    defaults    1    1
/dev/hda2    swap    swap    defaults    0    0
/dev/hdb       /mnt/cdrom       iso9660     noauto,owner,ro    0    0
devpts           /dev/pts         devpts      gid=5,mode=620   0   0
proc             /proc            proc        defaults,gid=102         0   0

Wybieramy więc nasz ulubiony edytor i uzupełniamy plik /mnt/hd/etc/fstab wpisami jak powyżej, uważając aby nie zrobić literówek. Pamiętajmy też, że podane tutaj dyski to przykład, musimy wpisy /dev/hdxn dostosować do swoich potrzeb.

5. Instalacja lilo
W zależności od tego jakie mamy systemy i partycje, musimy przygotować lilo.conf i zainstalować lilo.
Osobiście preferuję uruchamianie NND za pomocą dyskietki, o której jest mowa w opisie Instalacja systemu. Ponieważ mój system to Mandrake z zupełnie innym niż NND sposobem uruchamiania, jądrem i bibliotekami, wolę aby systemy się nie mieszały.
Aby zainstalowac lilo wpisujemy komendę:
chroot /mnt/hd
i wpisujemy polecenie lilo. Jeśli wybierzemy sposób opisany powyżej musimy lilo zainstalować na partycji z NND (np. lilo -b /dev/hda5).
W przypadku komputerów z systemem Windows można ten system dopisać do lilo.conf.

W.M. Trąmpczyński (Maciek), poprawki Jakub Cichocki

Instalacja NND

Zanim będzie można zainstalować system, trzeba przygotować płytę instalacyjną. Zaczniemy od ściągnięcia obrazu CD (plik w formacie .iso). Następnie nagrywamy ją, wybierając opcję Nagraj plik obrazu (nero, k3b) lub podobną w innych programach do wypalania.

Jeśli nasz przyszły serwer ma opcję uruchamiania systemu z płyty, to wybieramy ją w BIOSie komputera i restartujemy komputer. Jeśli nie, to musimy sobie przygotować dyskietkę startową. Na nagranej przed chwilką płycie jest katalog sbootmgr, a w nim plik sbootmgr.dsk. Jest to obraz dyskietki startowej, którą nagrywamy poleceniem:

– dd if=/sciezka/sbootmgr.dsk of=/dev/fd0 (w linuksie)
– programem rawrite.exe lub rawritewin.exe ( w windows)
i uruchamiamy komputer z dyskietki, która pozwoli wybrać urządzenie startowe, a będzie nim CD-ROM.
Po starcie systemu czytamy uważnie wszystkie komunikaty i czekamy aż system się załaduje do końca. Następnie ostrożnie i uważnie wykonujemy kolejne kroki.
1. Logujemy się (login: root, password: root).
2. wpisujemy install_nnd
3. Przystępujemy do partycjonowania dysku ręcznie lub automatycznie. I tu uwaga wszystkie dane zostaną skasowane, a więc nie można sobie systemyu zainstalowac na próbę na jednej partycji. Właściciele niewielkich dysków powinni raczej ręcznie wybrac tylko dwie partycje – główną i /home. Ci, którzy mają duże dyski, lub nie wiedzą o co w tym przydzielaniu partycji chodzi, mogą wybrać partycjonowanie automatyczne. Rozmieszczenie ręczne musimy wybrać, gdy chcemy miec osobno jakieś nietypowe partycje…
Gdy już partycje zostaną ustalone, instalator zapyta jeszcze, czy sprawdzac dysk na okoliczność występowania bad sektorów. Jeśli mamy starszy i niezbyt duży dysk, możemy potwierdzić. jednak jest to operacja, która może dość długo potrwać.
Następnie widać na ekranie przebieg instalacji. W zależności od komputera może to potrwać od kilku minut do pół godziny.
4. Po instalacji należy jeszcze dwukrotnie wpisać hasło roota i wybrać nazwę zwykłego użytkownika i hasło dla niego. Ze względów bezpieczeństwa system domyślnie nie pozwala się zalogować rootowi. Po reboocie trzeba zalogować się jako zwykły użytkownik i zyskać uprawnienia roota wpisując su -.
5. Kolejny krok to konfiguracja, którą można wykonać także po reboocie (uwaga! lepiej to zrobić od razu!) wpisując polecenie net_conf. Jednak to juz w osobnym temacie.
karty sieciowe

typ połączenia
6. Po instalacji i konfiguracji połączeń sieciowych należy pobrać bazy danych pakietów. W tym celu należy wykonać polecenie:

pacman -Suy

Uwagi dodatkowe
Podczas instalacji kilkakrotnie zdarzał się błąd polegający na tym, że w przypadku wybrania tylko niektórych typowych partycji, instalator nie potrafił ich zamontować przed instalowaniem pakietów, co owocowało jedynie założeniem systemu plików. Były to przypadki na dyskach wielkości 2 – 20 giga i wyborze partycji / /home /usr /var. Byc może taki błąd wymaga pewnych rzadko zdarzających się okoliczności, jednak warto o nim wspomnieć. Radą na to jest ponowne założenie partycji.
NND może też zostać zainstalowane jako dodatkowy system na dysku (np. do kompilowania programów). Wymaga to jednak troszkę większej, niż przeciętna, wiedzy. Opis takiej instalacji w temacie „NND dla developerów”.

System z wirtualnymi użytkownikami

W repozytorium testing (stan na 16.09.2008) znajdują się nowe pakiety. Zestaw exim-sql, tpop3d-sql, proftpd-sql oraz mailadmin służy do wdrożenia użytkowników poczty i ftp zawartych w bazie MySQL i nie mających dostępu do systemu. Jest to dobre rozwiązanie na serwerach, które różnym osobom udostępniają usługi pocztowe i ftp, a administartor chciałby wykluczyc negatywne następstwa dla serwera wynikające z niefrasobliwości uzytkowników.

Wymieniony zestaw pakietów można zainstalować w całości lub w części. jeden administrator będzie potrzebował tylko pocztę, a inny wyłącznie ftp. Pakietem łączącym wszystkie element w całość jest mailadmin. Zawiera on łatwy panel www do administrowania wirtualnymi kontami. Można dodawać i kasować użytkowników, aktywować i dezaktywować pocztę lub ftp. Pakiet ten nie jest objęty zależnościami, ale warto go zainstalować, aby ułatwić sobie zadanie.

Instalacja pakietów
Potrzebne pakiety instalujemy poleceniem pacman -S nazwa-pakietu. Jeśli w systemie jest już exim, tpop3d lub proftpd, najpierw lepiej usunąć stare pakiety.

Konfiguracja ProFTPd z bazą użytkowników w MySQL
Po instalacji należy w katalogu /etc plik proftpd.conf.sql zmienić na proftpd.conf. W tym pliku znaleźć linię:
SQLConnectInfo  poczta@localhost poczta twoje-haslo
i wpisać własne hasło, jakie ustaliliśmy dla swojego użytkownika poczta po instalacji exima lub panelu mailadmin.
Panel Mailadmin tworzy użytkowników i nadaje im UID 5001 oraz GID 50, a także ustawia ich katalog domowy na /home/virtual/nazwa.domeny/nazwa.użytkownika.
Zatem przykładowy użytkownik Janek Kowalski mający konto pocztowe o nazwie i loginie j.kowalski@moja.domena.pl, będzie miał swój domowy katalog w /home/virtual/moja.domena.pl/j.kowalski. Tego katalogu jednak na razie nie ma. Pojawi się on dopiero, gdy użytkownikowi odblokujemy usługę FTP w panelu administracyjnym, lecz wcześniej musimy założyć użytkownika virtual, który będzie służył do wszystkich wirtualnych  kont. Wcześniej należy sprawdzić, czy mamy grupę ftp z GID 50, a jeśli nie, to też ją założyć.

[root@serwer ~]# adduser
Login name for new user []: virtual
User ID (‚UID’) [ defaults to next available ]: 5001
Initial group [ users ]: ftp
Additional groups (comma separated) []:
Home directory [ /home/virtual ]
/…/
Creating new account…

Dalej wciskamy tylko enter i nie zakładamy hasła temu użytkownikowi, ponieważ nie będzie on miał żadnych praw poza własnością katalogu /home/virtual. Dla zachowania porządku wyczyścić należy wszystkie wpisy w /home/virtual – założone automatycznie tam pliki nie będą potrzebne.
Teraz kiedy użytkownik, któremu odblokowaliśmy konto FTP, zaloguje się pierwszy raz, jego katalog zostanie utworzony automatycznie.
Jeśli prawo do własnego FTP ma być związane z prezentowaniem własnej strony www przez danego użytkownika, to oczywiście trzeba jeszcze odpowiednio skonfigurować apache. Przykładowo można danemu użytkownikowi założyć wirtualnego hosta, jeśli posiada on jakąś swoją domenę. Można założyć subdomenę dla wszystkich użytkowników wirtualnych n.p users.moja.domena.pl i umiejscowić ją dyrektywa VirtualHost na katalog /home/virtual/moja.domena.pl. Wtedy strony naszego przykładowego użytkownika będą widoczne pod adresem users.moja.domena.pl/j.kowalski. dodatkowo możemy w katalogu nadrzędnym zakładać pliki .htaccess, w których ograniczymy możliwości wykonywania kodu php -np wpiszemy dyrektywę Safe_mode = On. Może mieć to znaczenie w szkole, gdzie w celach ćwiczeniowych rozdajemy konta uczniom, ale jednocześnie nie chcemy psuć bezpieczeństwa serwera.

Konfiguracja serwera smtp i pop3 (exim i tpop3d)
Konfiguracja jest prosta i nieskomplikowana. Obydwu programów można używać bez wsparcia mysql – czyli tradycyjnie (choć MySQL jest w zależnościach i musi zostać zainstalowany). Do konfiguracji exima w takim przypadku można użyć nndconf. Jeśli jednak chcemy korzystać z wersji z użytkownikami wirtualnymi, trzeba zacząć od konfiguracji pliku exim.conf.sql. Edytujemy go ręcznie przeglądając dokładnie. Nasze wpisy będą zależały od konfiguracji domeny. Jeśli nie mamy skonfigurowanego rekordu MX, to promary_hostname i qualify_domain zawierać muszą to samo. W przypadku posiadania MX w postaci mail, primary_hostname to mail.moja.domena.pl, a qualify_domain to moja.domena.pl. Trzeba też wpisać hasło do bazy w linii zawierającej hide mysql_servers = „localhost/poczta/poczta/twoje-haslo”. W pliku tym znajdziemy jeszcze wpisy MY_IP oraz MY_DOM, służą one do wpisania własnego IP oraz domeny, po to by w sekcji ACL odrzucać spamerów, którzy łącząc się z naszym serwerem przedstawiają się jako on sam (jest to opisane na stronie w osobnym artykule i można taki dodatek umieścić w pliku konfiguracyjnym każdej innej instalacji exima).
Należy jeszcze zmienić swój tzw. baner, zmienić nazwę pliku na exim.conf  i można już uruchomić exima.
W pliku tpop3d.conf.sql znajdujemy linię auth-mysql-password: twoje-haslo i wpisujemy własne, następnie w /etc/conf.d/tpop3d musimy mieć linię (zamiast standardowej):
TPOP3D_ARGS=”-f /etc/mail/tpop3d.conf.sql -p /var/run/tpop3d.pid”
i tpop3d również można uruchomić.

Konfiguracja panelu Mailadmin
Jednak poczta nie będzie działać zgodnie z naszymi oczekiwaniami, jeśli nie założymy użytkowników. Wchodzimy na naszym serwerze www do katalogu mailadmin (oczywiście przez przeglądarkę) – http://moja.domena.pl/mailadmin. Podczas pierwszego uruchomienia zostaniemy poproszeni o podanie hasła, które zostanie zapisane do bazy. Będzie to hasło administracyjne, gdy już je podamy, za chwilę pokaże nam się okno logowania. Wpisujemy login admin i wymyślone przed chwilą hasło. Teraz czeka nas zakładanie domen i kont użytkowników. Najpierw zakładamy domenę podstawową, jeśli mamy jeszcze inne to zakładamy je również (uwaga! muszą one istnieć). Potem zakładamy użytkowników. Każdy użytkownik będzie miał teraz login taki sam jak adres poczty, czyli np. j.kowalski.moja.domena.pl. Dobrze jest zlikwidować całkowicie obsługę poczty dla kont systemowych. W tym celu w /etc/mail/aliases wpisujemy:
nazwa: nowy.user@moja.domena.pl
i w ten sposób, jeśli mieliśmy już istniejące konta, poczta nadal będzie dochodzić, tak też ustalamy użytkownika, który będzie dostawał pocztę roota (np. komunikaty systemowe).

UWAGA! Pakiety są w fazie testów, więc w najbliższym czasie mogą się jeszcze zmieniać i zyskiwać nowa funkcjonalność.
Od 19.09.2008 jest mailadmin z zarządzaniem biała i czarną listą, a w eximie dodano skrypt czyszczący czarną listę.

autor: W.Trąmpczyński (Maciek) przy współpracy Bartka Czerwińskiego i Jakuba Cichockiego

NND – co i dlaczego

NND – jak kiedyś w PC World Computer napisano to dystrybucja o enigmatycznej nazwie. Jako jeden z autorów nie mogę się z tym zgodzić…
przecież ten skrót rozwija się bardzo prosto: Niestety Nie Działa
Mam nadzieję, że teraz już nie będzie to rozwinięcie obrazujące rzeczywistość NND. Ale jakby ktoś miał do nas pretensje, to stanowi ono znakomite wyjaśnienie wszystkich problemów – wszak oferujemy towar 100% zgodny z nazwą.
Niniejszy dokument jest wynikiem lenistwa i próbą wymigania się od konieczności odpowiadania na dziesiątki pytań dotyczących struktury, działania i funkcji poszczególnych elementów NND. Oczywiście nie ma tu miejsca, ani ja nie mam ochoty (i wystarczającej wiedzy), aby opisać wszystko ze szczegółami. Teorię Linuksa zostawmy więc i zajmijmy się tylko tym co w NND jest inne. Więc po kolei…

pacman – manager pakietów. Potrafi zainstalować, usunąć, zaktualizować pakiety NND. Pilnuje zależności pomiędzy pakietami. Pakiety można instalować z lokalnych lub zdalnych repozytoriów jak i z posiadanych na dysku pojedynczych plików. Wraz z Pacmanem dostajemy narzędzie make_nnd_pkg, (lub makepkg, ponieważ jest make_nnd_pkg jest symbolicznym linkiem do tego właśnie pliku) służące do budowy pakietów (prosimy o nieużywanie nazwy makepkg, ponieważ script zbuduje pakiet niezgodny z zalożeniami NND), gensync używany do generowania bazy pakietów, oraz kilka innych narzędzi które jeszcze nie zostały dodstosowane do specyfiki NND.

Pacmana używa się tak:

instalowanie pakietów:
pacman -S nazwa_pakietu

usuwanie pakietów:
pacman -R nazwa_pakietu

informacja o wersji zainstalowanego pakietu:
pacman -Q nazwa_pakietu

informacja o przynależności danego pliku do pakietu:
pacman -Qo /sciezka/plik

wyszukiwanie słowa w nazwach pakietów i ich opisach:
pacman -Ss szukane_słowo

instalacja pakietu z dysku
pacman -U /sciezka/plik

aktualizacja wszystkich zainstalowanych pakietów:
pacman -Suy

listowanie zainstalowanych pakietów:
pacman -Q

lista plików w pakiecie:
pacman -Ql nazwa_pakietu

oczywiście to tylko niektóre z możliwości pacmana. Wszystkie są opisane w manualu. Namawiam do przeczytania (niestety na razie po angielsku).
UWAGA! Pacman podczas instalacji/usuwania/upgrade pakietu prosi o potwierdzenie wykonania operacji. Można to „zautomatyzować” wydając polecenia w takiej formie:

yes | pacman -Suy

dodanie na początku polecenia ‚yes’ i potoku spowoduje, że pacman będzie działał bez dodatkowych pytań. Proponowałbym jednak używać tego ułatwienia „z głową”… wszak każdy kij ma przecież dwa końce 🙂

pakiety – zwykłe archiwa *.tar.gz zawierające dodatkowe pliki służace do budowy bazy pakietów i stanowiące źródło informacji o pakiecie.

net_conf – script konfigurujący nasze połączenia sieciowe, zarówno lokalne jak i internetowe.

nndpkg – quasi graficzny interfejs do podstawowych funkcji pacmana. Pozwala listować/instalować/usuwać pakiety, upgradeować system itp.

rc.conf – plik konfiguracyjny, możemy tam ustawić kilka parametrów dystrybucji – w komentarzach znajdują sie wyjaśnienia poszczególnych ustawień.

/etc/network/internal i /etc/network/external – katalogi zawierające skrypty startujące połączenia sieciowe, odpowiednio lokalne i zewnętrzne (internetowe). Każdy z tych scriptów powinien być zbudowany według ponizszego schematu:


#!/bin/sh

ZMIENNE=wykorzystywane_przez_skrypt

case $1 in
start)
polecenia_startujące_połączenie
if [ $? = 0 ]; then
exit 0
else
exit 1
fi
;;
stop)
polecenia_przerywające_połączenie
if [ $? = 0 ]; then
exit 0
else
exit 1
fi
;;
esac

Podczas startu systemu skrypty te są wywoływane przez skrypt /etc/rc.d/lan i /etc/rc.d/internet z parametrem start lub stop. Katalog /etc/network wraz z podkatalogami i skryptami generowany jest podczas pierwszego uruchomienia net_conf. Jeśli masz łącze, którego nie przewidzieli jeszcze autorzy NND to możesz stworzyć swoje własne skrypty startowe i tu je umieścić. Musisz jednak przestrzegać pewnych reguł:
– skrypty startujące połączenie z internetem MUSZĄ mieć nazwy według klucza – rc.$nazwa_łącza, z tym, że $nazwa_łącza jest zapisana w pliku rc.conf w zmiennej CONNECTION (np. jeśli zmienna ma wartość CONNECTION=dsl plik startowy nazywa się rc.dsl)
– skrypty startujące połączenia lokalne MUSZĄ mieć nazwy takie jak interfejsy sieciowe, które uruchamiają (np eth2, ppp1, ra0). Nazwy te są przypisane do kolejnych zmiennych INTIFx w pliku /etc/rc.conf. Jednocześnie nazwy te MOGĄ się pojawić w zmiennej DHCPIF w pliku /etc/rc.conf jeśli chcesz aby po uruchomieniu serwera dhcpd oczekiwał on na tych interfejsach na zapytania klientów.
Jeśli stworzysz własne skrypty startowe dla łącz lokalnych (np. kart radiowych) lub internetowych bardzo prosimy o podesłanie nam szczegółowego opisu łącza, wymaganych modułów bądź innego potrzebnego oprogramowania i samych scriptów. Pozwoli to nam rozszerzyć funkcjonalność NND.

pacman.conf – plik konfiguracyjny managera pakietów. Tu konfigurujemy adresy repozytoriów pakietów, postępowanie pacmana z różnymi plikami konfiguracyjnymi (backup, nadpisanie, pozostawienie bez zmiany), plik logu, sposób pobierania pakietów z internetu. Jeśli nie chcemy aby pacman uaktualniał nam jakiś pakiet należy w tym pliku, w sekcji [options] dodać linijkę:
IgnorePkg = nazwa_pakietu
Jeśli nie chcemy aby jakikolwiek plik został nadpisany przy upgradzie to w sekcji [options] dodajemy linię:
NoUpgrade = scieżka/nazwa_pliku
Przykładowe wpisy są już w pacman.conf. Zwracam uwagę, na konieczność aktualizowania pacman.conf po konfiguracji każdej usługi.

makepkg.conf – plik konfiguracyjny narzędzia do budowy pakietów. Poszczególne opcje są opisane w komentarzach. Ci, którzy przewidują budowanie własnych pakietów powinni tym pliku usunąć znak komentarza przed linią zaczynającą się od „export PACKAGER”, oraz wstawić w tej linii swoje dane.

/etc/rc.d – katalog zawierający scripty startowe systemu i scripty startowe usług systemowych (daemonów). Wszystkie one korzystają z pliku /etc/rc.d/functions – w którym są zawarte definicje kolorów i sposobu wyświetlania różnych informacji.

/etc/abs katalog z plikami konfiguracyjnymi dla programu abs. Program ten przeznaczony jest dla osób chcących budować pakiety. Łączy się on z serwerem i pobiera z serwera cvs wszystkie pliki niezbędne do budowy pakietów. Program działa tylko „do użytkownika” oraz nie daje bezpośredniego dostępu do serwera cvs.
Niestety w obecnej wersji jeszcze nie jest przystosowany do pracy w środowisku NND.

/etc/pacman.d – katalog w którym przechowywane są pliki z adresami repozytoriów pakietów.

/var/abs – katalog wykorzystywany przez program abs do przechowywania plików potrzebnych do budowy pakietów.

/var/cache/pacman/pkg – katalog w którym przechowywane są kopie zainstalowanych pakietów. Jeśli potrzebujesz miejsca na dysku możesz usunąć stare pakiety z cache poleceniem

pacman -Sc

Jeśli chcesz ten katalog opróżnić całkowicie użyj:

pacman -Scc

UWAGA, czasami stare pakiety się przydają… jeśli możesz sobie na to pozwolić proponuję nie używać dwóch powyższych poleceń. Przynajmniej niezbyt często, ostatniego zaś nigdy.

/var/cache/pacman/src – katalog w którym przechowywane są ściągnięte z internetu źródła programów które „pakietowaliśmy”. Ten katalog można opróżnić poleceniem:

make_nnd_pkg -C

/var/lib/pacman – katalog zawierający bazy pakietów. /var/lib/pacman/local to katalog z informacjami o zainstalowanych pakietach, pozostałe zawierają informacje o repozytoriach.

Oczywiście powyższe informacje nie wyczerpują tematu, jednak mam nadzieję, że choć trochę przybliżą specyfikę NND.

Michał Lechański (Mis’) 13-08-2006 o godz. 19:22:55

O NND

NND Linux Router jest projektem dystrybucji linuksowej dedykowanym do pełnienia roli routera i serwera dla małych sieci szkolnych, firmowych, czy osiedlowych. Może pracować na starszych i mniej wydajnych komputerach. Zaletą w stosunku do pełnych dystrybucji ma być łatwiejsza konfiguracja, a także specjalnie przygotowane pakiety z bezpiecznym oprogramowaniem.

Historia
Pomysł powstał w 2002 roku, gdy stawało się jasne, że Freesco nie będzie nadawało się do nowych typów łącz oferowanych w Polsce. Przez długi czas trwały mało produktywne dyskusje na temat funkcji i sposobu realizacji nowego systemu. Dopiero na początku 2004 roku z inicjatywy Błażeja Runowskiego (Lamera) powstała pierwsza (pre-alfa) wersja systemu. NND opublikowano jako obraz płyty, a więc wymagało CD-ROMu do zainstalowania systemu. System został oparty o system plików dystrybucji Slackware i zakładał absolutne minimum potrzebne do działania. Niewielka ilość plików konfiguracyjnych miała zapewnić prosty sposób uruchomienia routera. Wkrótce potem Michał Lechański dodał prosty instalator, zaś Damian Kaczorowski (virus) i Maciej Sitarz (macieks) zaczęli dopracowywać konfigurator. Wyżej wymienieni byli również pierwszymi testującymi system i aplikacje do niego. Podstawowy zestaw pakietów dla NND (apache, exim, tpop3d, portsentry, i inne) przygotował W. Trąmpczyński (Maciek, eMTi), przy pomocy Andrzeja Berczyńskiego (pinky) i Marcina Borzyczkowskiego (cinas). W rozwoju i testowaniu systemu brała udział spora grupa użytkowników. System doczekał się nawet recenzji w PC World Komputer. Coraz bardziej jednak dawała się we znaki zamknięta forma NND, dlatego Michał Lechański zaproponował daleko idące zmiany. A wobec tego, że główny developer systemu – Błażej Runowski wziął czasowy urlop (w związku z pilnymi zadaniami, których nie można było odłożyć ;-)), po dyskusji przeprowadzonej podczas III Zjazdu Freesco, kierującym projektem stał się Michał Lechański. Efektem zmian było do prostoty wziętej ze Slackware dodanie funkcjonalności systemu Arch Linux, a konkretnie prostego systemu pakietów pilnującego zależności i umożliwiającego aktualizację. Powstała również wersja developerska umożliwiająca natywne dla systemu przygotowanie pakietów, co umożliwia lepszy rozwój systemu, a także samodzielne przygotowanie aplikacji przez każdego zaawansowanego użytkownika. W ten sposób zniknęła jedna z istotnych wad Freesco i wcześniejszego NND – użytkownik był zdany wyłącznie na developerów. Nowa wersja NND testowana była na kilku maszynach, w tym na działającym serwerze szkoły w Tuchomiu. Ten ostatni serwer bez większych kłopotów przeżył wielokrotne aktualizacje, działają na nim podstawowe usługi (poczta, www, ftp, proxy) i dawał nadzieję, że system sprawdzi się w praktyce. Dlatego kolejna wersja (alfa) została opublikowana w pierwszej połowie listopada 2004.
Wymagania sprzętowe.
System jest przygotowany dla komputerów z procesorem pentium, zatem nie będzie już działał z procesorami typu 386 i 486. Stało się tak dlatego, że od 2001 roku zmieniło się znaczenie określenia „stary komputer”. Komputer z NND będzie potrzebował minimum 32 MB RAM do instalacji, choć podczas pracy poradzi sobie także z 24 MB. Pamięć jest jednak ważna. Uruchomienie wielu funkcji będzie obciążać pamięć właśnie. Jeden z pierwszych serwerów testowych to P 166 z 64 MB RAM i na nim uruchomionych jest wiele usług, z którymi ten sprzęt z powodzeniem daje sobie radę. Czysty system po instalacji zajmuje około 100 MB miejsca na dysku, przewidując dodatkowe aplikacjie, należy na partycjję (partycje) z systemem przeznaczyć około 500 MB.
O systemie
NND Linux Router to dystrybucja oparta o specjalnie przygotowane jądro z serii 2.4.XX (przez Andrzeja Berczyńskiego), wspiera obsługę urządzeń usb i wifi, oraz systemy plików ext2, ext3 i reisefs. W założeniach jest systmu najważniejszy jest prosty instalator w języku polskim oraz konfigurator łącz internetowych, dodatkowo w systemie ma się znaleźć prosta konfiguracja HTB i firewalla (to na razie w trakcie opracowywania).
Developerzy
Poniżej lista osób, które w miarę możliwości przyczyniają się lub przyczyniali do rozwoju NND. Ponieważ jest to praca wyłącznie dodatkowa i społeczna, osoby te uczestniczą w projekcie dobrowolnie kosztem własnego czasu wolnego. Zatem nie można podać wyłącznie listy aktywnych developerów, ponieważ zmienia się to dość często.
Błażej Runowski (Lamer)
Michał Lechański (Mis’)
Maciej Sitarz (macieks)
Andrzej Berczyński (pinky)
Damian Kaczorowski (virus)
Zbigniew Zciechowicz (Zciech)
Wiesław Trąmpczyński (Maciek)
Do grona wspierających NND należą też osoby pomagające udostępniając serwery lub testując nieopublikowane jeszcze rozwiązania.
Bernard Zając (apache21) – wielkie podziękowania za wspieranie nas przestrzenią dyskową serwera
Jacek Grinczelis (jack_g) – test najnowszej wersji i serwer z obrazem dysku
Marcin Borzyczkowski (cinas) – przygotowanie firewalla, oraz roboczy serwer dla developerów
Oraz grupa użytkowników systemu.
Informacje o witrynie
Mechanizm strony działa w oparciu o php. Wszystkie informacje dodawane są za pomocą panelu administracyjnego z poziomu przeglądarki. Z tego powodu artykuły zapisywane są w plikach, których nazwy mają zakodowany moment powstania, oznacza to, że edytowany artykuł zmieni swoje położenie na witrynie. Nie należy zatem podawać linków bezpośrednio prowadzących do tekstu, bo linki te mogą się zmieniać. Wystarczy tytuł artykułu i temat.
Tematy strony zawierają artykuły z opisami dotyczącymi poszczególnych zagadnień. W O NND mozna znaleźć najnowsze komunikaty i ogólne założenia systemu. Tematy Instalacja i Konfiguracja – to artykuły z opisami czynności instalacyjnych oraz konfiguracji zasadniczych usług, tam też można będzie znaleźć wyjasnienia zasad działania plików konfiguracyjnych. Temat Aplikacje zawiera wyjaśnienia dotyczące aplikacji i usług serwerowych. W temacie Autorzy można znaleźć nie tylko informacje o developerach NND, ale także rozwiązania autorskie (a więc nietypowe) rozmaitych problemów.
Wyszukiwanie
Na każdej stronie znajduje się okienko wyszukiwania. Wystarczy wpisać szukane słowo i otrzymamy wszystkie interesujące nas artykuły. Należy uważać z wpisywaniem fraz, ponieważ efektem może być pusty wynik, jeśli fraza nie istnieje. Wyszukiwarka jest prosta i nie obsługuje skomplikowanych zapytań.
O obecnej wersji NND
Ostatnia wersja –0.2.2 – zawiera już obsługę większości łącz internetowych stosowanych w Polsce. Są też sterowniki do większej liczby kart radiowych, choć nie wszystkie są uwzględnione w konfiguratorze. Zespół developerów przypomina, że po instalacji warto przeprowadzić natychmiastową aktualizację systemu, ta uwaga ma tym większe znaczenie, im więcej czasu upłynęło od wydania obrazu dystrybucji.

 

13-08-2006 o godz. 22:20:44