Archiwa tagu: instalacja

NND dla developerów

Jak zainstalować NND na dysku z innymi systemami tak, aby nie stracić ukochanego Windows XP 🙂 ani też pozostałych systemów, jeśli takowe mamy. Procedura jest nieco żmudna i raczej przeznaczona dla zaawansowanych.

1. Przygotowanie partycji
Użytkownicy Linuksa zapewne wiedzą jak przygotować partycję w swojej dystrybucji. Niektóre mają możliwości zmiany wielkości partycji bez utraty danych, jeśli zaś jest wolne miejsce można wykorzystać nawet tekstowy fdisk. Dla użytkowników Windows będzie to trudniejsze zadanie. Będą musieli wykorzystać zewnętrzny program np. Power Quest Partition Magic, bo ich system nie oferuje do takiej operacji żadnych narzędzi. Należy zrobić partycje o wielkości przynajmniej 700 MB (zakładając, że będzie to system w wersji developerskiej).
2. Uruchomienie instalatora
Komputer musi wystartować z CD. Dochodzimy do momentu logowania, jak przy instalacji standardowej. Nie należy jednak uruchamiać skryptu install_nnd. Wykonujemy kilka kolejnych czynności:
– montowanie dysku (np. mount /dev/hda1[2,5,6] /mnt/hd), w przypadku potrzebnych dodatkowych partycji należy zamontować je w odpowiednim miejscu już zamontowanego dysku.
– usunięcie katalogu /tmp (rm).
– założenie na zamontowanym dysku specjalnego katalogu tymczasowego (mkdir /mnt/hd/temp NIE /tmp).
– wykonanie tymczasowego linku do katalogu tymczasowego. Jest to potrzebne, ponieważ czasem instalowanie pakietów będzie wymagało zapisu na dysk, a katalog w ramdisku (już usunięty) był ograniczony. Wykonujemy to poleceniem:
ln -s /mnt/hd/temp /tmp.
3. Instalacja systemu
Wpisujemy polecenie:
pacman –config /etc/pacman.conf.cd -r /mnt/hd -Sy `cat /cdrom/nnd/lista-base.txt`

pacman –config /etc/pacman.conf.cd -r /mnt/hd -Sy `cat /cdrom/nnd/lista-base-2.txt`
i czekamy na zainstalowanie pakietów.

Teraz już podstawowa wersja (base) jest zainstalowana.

6. Utworzenie pliku /etc/fstab
Aby nasz system po rebootowaniu „wstał” prawidłowo, musimy jeszcze utworzyć plik fstab.
Powinien on mieć taką zawartość:

/dev/hda1    /    ext3    defaults    1    1
/dev/hda2    swap    swap    defaults    0    0
/dev/hdb       /mnt/cdrom       iso9660     noauto,owner,ro    0    0
devpts           /dev/pts         devpts      gid=5,mode=620   0   0
proc             /proc            proc        defaults,gid=102         0   0

Wybieramy więc nasz ulubiony edytor i uzupełniamy plik /mnt/hd/etc/fstab wpisami jak powyżej, uważając aby nie zrobić literówek. Pamiętajmy też, że podane tutaj dyski to przykład, musimy wpisy /dev/hdxn dostosować do swoich potrzeb.

5. Instalacja lilo
W zależności od tego jakie mamy systemy i partycje, musimy przygotować lilo.conf i zainstalować lilo.
Osobiście preferuję uruchamianie NND za pomocą dyskietki, o której jest mowa w opisie Instalacja systemu. Ponieważ mój system to Mandrake z zupełnie innym niż NND sposobem uruchamiania, jądrem i bibliotekami, wolę aby systemy się nie mieszały.
Aby zainstalowac lilo wpisujemy komendę:
chroot /mnt/hd
i wpisujemy polecenie lilo. Jeśli wybierzemy sposób opisany powyżej musimy lilo zainstalować na partycji z NND (np. lilo -b /dev/hda5).
W przypadku komputerów z systemem Windows można ten system dopisać do lilo.conf.

W.M. Trąmpczyński (Maciek), poprawki Jakub Cichocki

Instalacja NND

Zanim będzie można zainstalować system, trzeba przygotować płytę instalacyjną. Zaczniemy od ściągnięcia obrazu CD (plik w formacie .iso). Następnie nagrywamy ją, wybierając opcję Nagraj plik obrazu (nero, k3b) lub podobną w innych programach do wypalania.

Jeśli nasz przyszły serwer ma opcję uruchamiania systemu z płyty, to wybieramy ją w BIOSie komputera i restartujemy komputer. Jeśli nie, to musimy sobie przygotować dyskietkę startową. Na nagranej przed chwilką płycie jest katalog sbootmgr, a w nim plik sbootmgr.dsk. Jest to obraz dyskietki startowej, którą nagrywamy poleceniem:

– dd if=/sciezka/sbootmgr.dsk of=/dev/fd0 (w linuksie)
– programem rawrite.exe lub rawritewin.exe ( w windows)
i uruchamiamy komputer z dyskietki, która pozwoli wybrać urządzenie startowe, a będzie nim CD-ROM.
Po starcie systemu czytamy uważnie wszystkie komunikaty i czekamy aż system się załaduje do końca. Następnie ostrożnie i uważnie wykonujemy kolejne kroki.
1. Logujemy się (login: root, password: root).
2. wpisujemy install_nnd
3. Przystępujemy do partycjonowania dysku ręcznie lub automatycznie. I tu uwaga wszystkie dane zostaną skasowane, a więc nie można sobie systemyu zainstalowac na próbę na jednej partycji. Właściciele niewielkich dysków powinni raczej ręcznie wybrac tylko dwie partycje – główną i /home. Ci, którzy mają duże dyski, lub nie wiedzą o co w tym przydzielaniu partycji chodzi, mogą wybrać partycjonowanie automatyczne. Rozmieszczenie ręczne musimy wybrać, gdy chcemy miec osobno jakieś nietypowe partycje…
Gdy już partycje zostaną ustalone, instalator zapyta jeszcze, czy sprawdzac dysk na okoliczność występowania bad sektorów. Jeśli mamy starszy i niezbyt duży dysk, możemy potwierdzić. jednak jest to operacja, która może dość długo potrwać.
Następnie widać na ekranie przebieg instalacji. W zależności od komputera może to potrwać od kilku minut do pół godziny.
4. Po instalacji należy jeszcze dwukrotnie wpisać hasło roota i wybrać nazwę zwykłego użytkownika i hasło dla niego. Ze względów bezpieczeństwa system domyślnie nie pozwala się zalogować rootowi. Po reboocie trzeba zalogować się jako zwykły użytkownik i zyskać uprawnienia roota wpisując su -.
5. Kolejny krok to konfiguracja, którą można wykonać także po reboocie (uwaga! lepiej to zrobić od razu!) wpisując polecenie net_conf. Jednak to juz w osobnym temacie.
karty sieciowe

typ połączenia
6. Po instalacji i konfiguracji połączeń sieciowych należy pobrać bazy danych pakietów. W tym celu należy wykonać polecenie:

pacman -Suy

Uwagi dodatkowe
Podczas instalacji kilkakrotnie zdarzał się błąd polegający na tym, że w przypadku wybrania tylko niektórych typowych partycji, instalator nie potrafił ich zamontować przed instalowaniem pakietów, co owocowało jedynie założeniem systemu plików. Były to przypadki na dyskach wielkości 2 – 20 giga i wyborze partycji / /home /usr /var. Byc może taki błąd wymaga pewnych rzadko zdarzających się okoliczności, jednak warto o nim wspomnieć. Radą na to jest ponowne założenie partycji.
NND może też zostać zainstalowane jako dodatkowy system na dysku (np. do kompilowania programów). Wymaga to jednak troszkę większej, niż przeciętna, wiedzy. Opis takiej instalacji w temacie „NND dla developerów”.

NND – co i dlaczego

NND – jak kiedyś w PC World Computer napisano to dystrybucja o enigmatycznej nazwie. Jako jeden z autorów nie mogę się z tym zgodzić…
przecież ten skrót rozwija się bardzo prosto: Niestety Nie Działa
Mam nadzieję, że teraz już nie będzie to rozwinięcie obrazujące rzeczywistość NND. Ale jakby ktoś miał do nas pretensje, to stanowi ono znakomite wyjaśnienie wszystkich problemów – wszak oferujemy towar 100% zgodny z nazwą.
Niniejszy dokument jest wynikiem lenistwa i próbą wymigania się od konieczności odpowiadania na dziesiątki pytań dotyczących struktury, działania i funkcji poszczególnych elementów NND. Oczywiście nie ma tu miejsca, ani ja nie mam ochoty (i wystarczającej wiedzy), aby opisać wszystko ze szczegółami. Teorię Linuksa zostawmy więc i zajmijmy się tylko tym co w NND jest inne. Więc po kolei…

pacman – manager pakietów. Potrafi zainstalować, usunąć, zaktualizować pakiety NND. Pilnuje zależności pomiędzy pakietami. Pakiety można instalować z lokalnych lub zdalnych repozytoriów jak i z posiadanych na dysku pojedynczych plików. Wraz z Pacmanem dostajemy narzędzie make_nnd_pkg, (lub makepkg, ponieważ jest make_nnd_pkg jest symbolicznym linkiem do tego właśnie pliku) służące do budowy pakietów (prosimy o nieużywanie nazwy makepkg, ponieważ script zbuduje pakiet niezgodny z zalożeniami NND), gensync używany do generowania bazy pakietów, oraz kilka innych narzędzi które jeszcze nie zostały dodstosowane do specyfiki NND.

Pacmana używa się tak:

instalowanie pakietów:
pacman -S nazwa_pakietu

usuwanie pakietów:
pacman -R nazwa_pakietu

informacja o wersji zainstalowanego pakietu:
pacman -Q nazwa_pakietu

informacja o przynależności danego pliku do pakietu:
pacman -Qo /sciezka/plik

wyszukiwanie słowa w nazwach pakietów i ich opisach:
pacman -Ss szukane_słowo

instalacja pakietu z dysku
pacman -U /sciezka/plik

aktualizacja wszystkich zainstalowanych pakietów:
pacman -Suy

listowanie zainstalowanych pakietów:
pacman -Q

lista plików w pakiecie:
pacman -Ql nazwa_pakietu

oczywiście to tylko niektóre z możliwości pacmana. Wszystkie są opisane w manualu. Namawiam do przeczytania (niestety na razie po angielsku).
UWAGA! Pacman podczas instalacji/usuwania/upgrade pakietu prosi o potwierdzenie wykonania operacji. Można to „zautomatyzować” wydając polecenia w takiej formie:

yes | pacman -Suy

dodanie na początku polecenia ‚yes’ i potoku spowoduje, że pacman będzie działał bez dodatkowych pytań. Proponowałbym jednak używać tego ułatwienia „z głową”… wszak każdy kij ma przecież dwa końce 🙂

pakiety – zwykłe archiwa *.tar.gz zawierające dodatkowe pliki służace do budowy bazy pakietów i stanowiące źródło informacji o pakiecie.

net_conf – script konfigurujący nasze połączenia sieciowe, zarówno lokalne jak i internetowe.

nndpkg – quasi graficzny interfejs do podstawowych funkcji pacmana. Pozwala listować/instalować/usuwać pakiety, upgradeować system itp.

rc.conf – plik konfiguracyjny, możemy tam ustawić kilka parametrów dystrybucji – w komentarzach znajdują sie wyjaśnienia poszczególnych ustawień.

/etc/network/internal i /etc/network/external – katalogi zawierające skrypty startujące połączenia sieciowe, odpowiednio lokalne i zewnętrzne (internetowe). Każdy z tych scriptów powinien być zbudowany według ponizszego schematu:


#!/bin/sh

ZMIENNE=wykorzystywane_przez_skrypt

case $1 in
start)
polecenia_startujące_połączenie
if [ $? = 0 ]; then
exit 0
else
exit 1
fi
;;
stop)
polecenia_przerywające_połączenie
if [ $? = 0 ]; then
exit 0
else
exit 1
fi
;;
esac

Podczas startu systemu skrypty te są wywoływane przez skrypt /etc/rc.d/lan i /etc/rc.d/internet z parametrem start lub stop. Katalog /etc/network wraz z podkatalogami i skryptami generowany jest podczas pierwszego uruchomienia net_conf. Jeśli masz łącze, którego nie przewidzieli jeszcze autorzy NND to możesz stworzyć swoje własne skrypty startowe i tu je umieścić. Musisz jednak przestrzegać pewnych reguł:
– skrypty startujące połączenie z internetem MUSZĄ mieć nazwy według klucza – rc.$nazwa_łącza, z tym, że $nazwa_łącza jest zapisana w pliku rc.conf w zmiennej CONNECTION (np. jeśli zmienna ma wartość CONNECTION=dsl plik startowy nazywa się rc.dsl)
– skrypty startujące połączenia lokalne MUSZĄ mieć nazwy takie jak interfejsy sieciowe, które uruchamiają (np eth2, ppp1, ra0). Nazwy te są przypisane do kolejnych zmiennych INTIFx w pliku /etc/rc.conf. Jednocześnie nazwy te MOGĄ się pojawić w zmiennej DHCPIF w pliku /etc/rc.conf jeśli chcesz aby po uruchomieniu serwera dhcpd oczekiwał on na tych interfejsach na zapytania klientów.
Jeśli stworzysz własne skrypty startowe dla łącz lokalnych (np. kart radiowych) lub internetowych bardzo prosimy o podesłanie nam szczegółowego opisu łącza, wymaganych modułów bądź innego potrzebnego oprogramowania i samych scriptów. Pozwoli to nam rozszerzyć funkcjonalność NND.

pacman.conf – plik konfiguracyjny managera pakietów. Tu konfigurujemy adresy repozytoriów pakietów, postępowanie pacmana z różnymi plikami konfiguracyjnymi (backup, nadpisanie, pozostawienie bez zmiany), plik logu, sposób pobierania pakietów z internetu. Jeśli nie chcemy aby pacman uaktualniał nam jakiś pakiet należy w tym pliku, w sekcji [options] dodać linijkę:
IgnorePkg = nazwa_pakietu
Jeśli nie chcemy aby jakikolwiek plik został nadpisany przy upgradzie to w sekcji [options] dodajemy linię:
NoUpgrade = scieżka/nazwa_pliku
Przykładowe wpisy są już w pacman.conf. Zwracam uwagę, na konieczność aktualizowania pacman.conf po konfiguracji każdej usługi.

makepkg.conf – plik konfiguracyjny narzędzia do budowy pakietów. Poszczególne opcje są opisane w komentarzach. Ci, którzy przewidują budowanie własnych pakietów powinni tym pliku usunąć znak komentarza przed linią zaczynającą się od „export PACKAGER”, oraz wstawić w tej linii swoje dane.

/etc/rc.d – katalog zawierający scripty startowe systemu i scripty startowe usług systemowych (daemonów). Wszystkie one korzystają z pliku /etc/rc.d/functions – w którym są zawarte definicje kolorów i sposobu wyświetlania różnych informacji.

/etc/abs katalog z plikami konfiguracyjnymi dla programu abs. Program ten przeznaczony jest dla osób chcących budować pakiety. Łączy się on z serwerem i pobiera z serwera cvs wszystkie pliki niezbędne do budowy pakietów. Program działa tylko „do użytkownika” oraz nie daje bezpośredniego dostępu do serwera cvs.
Niestety w obecnej wersji jeszcze nie jest przystosowany do pracy w środowisku NND.

/etc/pacman.d – katalog w którym przechowywane są pliki z adresami repozytoriów pakietów.

/var/abs – katalog wykorzystywany przez program abs do przechowywania plików potrzebnych do budowy pakietów.

/var/cache/pacman/pkg – katalog w którym przechowywane są kopie zainstalowanych pakietów. Jeśli potrzebujesz miejsca na dysku możesz usunąć stare pakiety z cache poleceniem

pacman -Sc

Jeśli chcesz ten katalog opróżnić całkowicie użyj:

pacman -Scc

UWAGA, czasami stare pakiety się przydają… jeśli możesz sobie na to pozwolić proponuję nie używać dwóch powyższych poleceń. Przynajmniej niezbyt często, ostatniego zaś nigdy.

/var/cache/pacman/src – katalog w którym przechowywane są ściągnięte z internetu źródła programów które „pakietowaliśmy”. Ten katalog można opróżnić poleceniem:

make_nnd_pkg -C

/var/lib/pacman – katalog zawierający bazy pakietów. /var/lib/pacman/local to katalog z informacjami o zainstalowanych pakietach, pozostałe zawierają informacje o repozytoriach.

Oczywiście powyższe informacje nie wyczerpują tematu, jednak mam nadzieję, że choć trochę przybliżą specyfikę NND.

Michał Lechański (Mis’) 13-08-2006 o godz. 19:22:55

EOS – instalacja i konfiguracja

System składa się z dwóch obrazów ISO. Pierwszy to obraz serwera, który zawiera składniki potrzebne w szkolnej pracowni, ale także usługi typowo internetowe. System w wersji klienta przygotowany jest do pracy w szkolnej sieci z logowaniem do serwera.
Menedżerem okien w obydwu wersjach systemu jest KDE 3.5.10, jako łatwy i logiczny w użyciu. Nie ma obecnie wsparcia dla KDE 4. Klient ma zainstalowane szerokie spektrum programów edukacyjnych przeznaczonych dla uczniów od szkoły podstawowej do średniej. W repozytorium pakietów można znaleźć ich znacznie więcej.

Większość zasadniczych informacji o instalacji i konfiguracji systemu można znaleźć w ciągle rozbudowywanej dokumentacji. Pozostałem bieżące informacje będą na stronie aktualności. Najważniejszym dokumentem jest podręcznik użytkownika.

pdf.pngPodręcznik użytkownika
pdf.pngSkrócona instrukcja web serwera
pdf.pngO wersji 2010

Uzupełnienia do wersji 2009
Obraz serwera nie ma zainstalowanego pakietu klipartów do Open Office. Pakiet należy pobrać z serwera i zainstalować. Najlepiej to zrobić poleceniem rpm -Uvh nazwa.pakietu w katalogu, w którym znajduje się ściągnięty pakiet. Oczywiście trzeba mieć uprawnienia roota.
Aby uniknąć żmudnego dodawania obrazków galerii do konfiguracji użytkownika można skorzystać z przygotowanej konfiguracji, nie jest to pakiet ale zwykłe archiwum. Należy je ściągnąć do katalogu użytkownika i wydać w konsoli polecenie tar zxf oo-clip-conf.tar.gz.
Uzupełnienie dotyczy wyłącznie tych użytkowników, którzy chcą na serwerze zwiększyć funkcjonalność pakietu Open Office i w żaden sposób nie wpływa na funkcjonalność serwera (poza faktem, że intensywne użycie OO może zajmować sporo zasobów sprzętowych serwera).

W sprawach bieżących związanych z systemem można też szukać najnowszych informacji na stronach forum, mogą to być problemy i ich rozwiązania, które wynikają z praktyki użytkowników.
Forum Freesco
Forum KOPI